KENDİNİ SEVME ÖZET

Toplumda yaygın olan görüş, başkalarını sevmenin erdem, kendini sevmenin ise bencillik olduğudur. Ancak yazar bunun yanlış bir düşünce olduğunu savunur. Bir insan başkalarını sevdiği gibi kendisini de sevebilmelidir. Çünkü insan kavramının içine kişinin kendisi de dahildir.

Gerçek sevgi; ilgi, sorumluluk, saygı ve bilgi içerir. Bu özellikler sadece başkalarına değil, kişinin kendisine de yönelmelidir. Kendini seven bir insan, aynı zamanda başkalarını da sevebilir. Kendini sevmek ile başkalarını sevmek arasında bir çatışma yoktur.

Bencil insan ise sanılanın aksine kendisini çok seven biri değildir. Tam tersine, kendisiyle sağlıklı bir ilişki kuramamış, içten içe kendinden hoşnut olmayan kişidir. Sürekli almak ister, vermekten hoşlanmaz ve başkalarını kendi çıkarı açısından değerlendirir. Bu yüzden bencillik, kendini sevmenin fazlalığından değil, eksikliğinden kaynaklanır.

Yazar ayrıca aşırı fedakârlığın da her zaman sevgi anlamına gelmediğini söyler. Kendisini tamamen başkalarına adayan bazı insanlar gerçekte sevme yeteneğinden yoksun olabilirler. Özellikle "kendisi için hiç yaşamayan" bazı anne-babaların çocukları üzerinde olumsuz etkiler bırakabildiği anlatılır. Çünkü gerçek sevgi fedakârlık gösterisi yapmak değil, hem kendine hem de başkalarına sağlıklı bir ilgi gösterebilmektir.

Sonuç olarak, insanın kendisini sevmesi narsisizm ya da bencillik değildir. Gerçek kendini sevme, insanın kendi yaşamına, gelişimine ve mutluluğuna değer vermesidir. Kendisini sağlıklı biçimde seven kişi, başkalarını da sağlıklı biçimde sevebilir.

Bencillik ve kendini sevmeyi karıştırmayın. Çünkü birisi mutlu bir yaşam sağlarken diğeri sanrılarla geçen bir yaşama sizi zorla sokar.

Başkalarını gerçekten sevebilmenin şartlarından biri, insanın önce kendisiyle sağlıklı ve sevgi dolu bir ilişki kurabilmesidir; bencillik ise kendini sevmenin değil, kendini sevememenin sonucudur.